Stillness · Permission · Self-Compassion
அமைதி · அனுமதி · தன்னிரக்கம்
Today’s intention is to slow the nervous system, explore our relationship to rest, practice self-directed compassion, leave with a felt sense of softness. You are welcome exactly as you are.
இன்றைய நோக்கம், நரம்பு மண்டலத்தின் இதத்தை மெதுவாக்குவதும், ஓய்வுடனான நமது உறவை ஆராய்வதும், தன்னிலை கருணையைப் பயிற்சி செய்வதும், ஒருவித மென்மையுணர்வுடன் விடைபெறுவதும் ஆகும். நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்களோ அப்படியே வரவேற்கப்படுகிறீர்கள்.
Welcome
Is there anything you can do that would help you feel more comfortable, safe, or supported to ground before writing?
Your body leads the pace.
எழுதுவதற்கு முன்பு, நீங்கள் மேலும் வசதியாகவும், பாதுகாப்பாகவும், அல்லது மன உறுதியுடன் நிலைபெறவும் உதவக்கூடிய ஏதாவது இருக்கிறதா?
உங்கள் உடல்தான் வேகத்தை நிர்ணயிக்கிறது.
“Rest was modelled to me as…”
"ஓய்வு எனக்கு இவ்வாறு முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது…”
- One person speaks, one listens
- Switch halfway through
- No re-framing, fixing, no advice
- Presence is enough
- ஒருவர் பேசுவார், மற்றொருவர் கேட்பார்
- பாதியிலேயே மாறவும்
- மறுவடிவமைப்போ, திருத்தமோ, அறிவுரையோ வேண்டாம்
- இருப்பதே போதுமானது
Inhale, exhale, repeat.
Easing into the flow of my body,
I feel the mind loosen its entangled memories.
Rooted so deep, I try to control my senses,
lose them if I have to & keep going
Living in the somewhere of everywhen,
serving every loud voice locked within.
This body is one with the air,
a swamp-like lake among the clouds,
abundant life and light that does not ground.
I write myself a lullaby.
Not to sleep,
but to soften the grip of staying awake.
Hush now, breath says.
You are allowed to rest inside yourself.
The body answers in rhythm—
inhale, exhale, repeat—
a song without words,
a holding without hands.
Tonight, care sounds like
staying.
Listening.
Letting the body be sung
instead of pushed forward
உள்ளிழு, வெளிவிடு, மீண்டும் செய்.
என் உடலின் ஓட்டத்தில் மெல்ல மெல்ல இணைந்து,
மனம் அதன் சிக்கலான நினைவுகளைத் தளர்த்துவதை உணர்கிறேன்.
ஆழமாக வேரூன்றி, என் புலன்களைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்கிறேன்,
தேவைப்பட்டால் அவற்றை இழந்து, தொடர்ந்து பயணிக்கிறேன்.
எல்லா காலங்களின் எங்கோ ஓர் இடத்தில் வாழ்ந்து,
உள்ளே பூட்டப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு உரத்த குரலுக்கும் சேவை செய்கிறேன்.
இந்த உடல் காற்றுடன் ஒன்றிப்போகிறது,
மேகங்களுக்கு மத்தியில் ஒரு சதுப்பு நிலம் போன்ற ஏரி,
தரையில் படியாத பரிபூரண வாழ்வும் ஒளியும்.
எனக்காக நானே ஒரு தாலாட்டு எழுதுகிறேன்.
தூங்குவதற்காக அல்ல,
விழித்திருக்கும் பிடியைத் தளர்த்துவதற்காக.
இப்போது அமைதி, மூச்சு சொல்கிறது.
உனக்குள்ளேயே ஓய்வெடுக்க உனக்கு அனுமதி உண்டு.
உடல் தாளத்தோடு பதிலளிக்கிறது—
உள்ளிழு, வெளிவிடு, மீண்டும் செய்—
வார்த்தைகளற்ற ஒரு பாடல்,
கைகளற்ற ஓர் அணைப்பு.
இன்று இரவு, அக்கறை என்பது
தங்கியிருப்பது போல் ஒலிக்கிறது.
செவிமடுப்பது போல்.
உடலை முன்னோக்கித் தள்ளுவதற்குப் பதிலாக
பாட விடுவது போல்.
Your Turn
Write a lullaby to yourself.
- Use any tense or perspective
- Simple, repetitive, unfinished is welcome
- Let it be soothing, not impressive
- Gentle language only
- It can be a list
- You cannot do this wrong
- “It’s okay to…”
- “I’m here with you…”
- “Rest now…”
உங்களுக்கென ஒரு தாலாட்டு எழுதுங்கள்.
- எந்தக் காலத்தையும் அல்லது கண்ணோட்டத்தையும் பயன்படுத்தலாம்.
- எளிமையான, திரும்பத் திரும்ப வரும், முழுமையடையாத எழுத்துகளும் வரவேற்கப்படுகின்றன.
- அது மனதைக் கவரக்கூடியதாக இல்லாமல், இதமளிப்பதாக இருக்கட்டும்.
- மென்மையான மொழி மட்டுமே.
- அது ஒரு பட்டியலாகவும் இருக்கலாம்.
- இதை நீங்கள் தவறாகச் செய்யவே முடியாது.
- “பரவாயில்லை…”
- “நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்…”
- “இப்போது ஓய்வெடு…”
Thank you. Please share your writing if you are comfortable or take a moment to check out with the following question:
What does your body thank you for today?
நன்றி. உங்களுக்குச் சௌகரியமாக இருந்தால், உங்கள் எழுத்தைப் பகிரவும் அல்லது பின்வரும் கேள்வியைப் பார்க்கச் சிறிது நேரம் ஒதுக்குங்கள்:
இன்று உங்கள் உடல் உங்களுக்கு எதற்காக நன்றி தெரிவிக்கிறது?
Comments
Add comment